Όλοι στην απεργία της 25ης Φλεβάρη

Κι ενώ μιλάνε για διάλογο από «μηδενική βάση» για την Παιδεία, οι τράπεζες εισπράττουν πακέτο 28 δις ευρώ, κι οι δαπάνες για την Εκπαίδευση στον προϋπολογισμό έπεσαν στο 2,82% του ΑΕΠ. Εξήντα χιλιάδες παιδιά δε χώρεσαν φέτος στο δημόσιο νηπιαγωγείο, η ωρομισθία γιγαντώνεται και οι συμβασιούχοι της εκπαίδευσης καλούνται να ζήσουν με 300 ευρώ το μήνα. Οι μισθοί των εκπαιδευτικών είναι εκτός ατζέντας και τα αιτήματα της μεγάλης απεργίας των δασκάλων παραμένουν ακόμα χωρίς δικαίωση.
Η κυβέρνηση σε μια επικοινωνιακή προσπάθεια προσπαθεί να εξασφαλίσειι ευρύτατη συναίνεση για να αποδεχτούμε τη μείωση των δαπανών για την Παιδεία, τη λιτότητα, τη γενίκευση της ωρομισθίας, τους ιδιώτες και τους χορηγούς στα σχολεία, την αναγνώριση των Κέντρων Ελευθέρων Σπουδών ως «ισότιμων» με το Δημόσιο Πανεπιστήμιο, την κατάργηση του ασύλου, την καταστολή και τον αυταρχισμό που επιδείχθηκε απέναντι στη νεανική εξέγερση του Δεκέμβρη και στους αγρότες της Κρήτης, έναν αυταρχισμό που αναμένεται να ενταθεί απέναντι στους αγώνες του εκπαιδευτικού και λαϊκού κινήματος στον αντίποδα μιας τέτοιας πολιτικής;
Αντίστοιχα, τα χρόνια υποχρεωτικής φοίτησης δε θα αποτελέσουν πεδίο συζήτησης, έστω και αν έχουν περάσει 33 χρόνια από την καθιέρωση της εννιάχρονης υποχρεωτικής εκπαίδευσης και η εποχή απαιτεί τη διεύρυνσή τους. Η αδυναμία ολοκλήρωσης του υποχρεωτικού σχολείου από ένα σημαντικό αριθμό παιδιών, δεν εμφανίζεται ούτε καν ως δευτερεύον ζήτημα προς διάλογο, έστω και αν έρχεται σε αντίφαση με τη γνωστή συνταγματική επιταγή. Τέλος, ενώ για πρώτη φορά από το 1976, μιλούν τόσο έντονα για την αλλαγή της θεσμικής διάρθρωσης των εκπαιδευτικών βαθμίδων και την ανατροπή του σχήματος 6χρονο δημοτικό –τρίχρονο γυμνάσιο- τρίχρονο λύκειο., το ενιαίο 12χρονο σχολείο και η καθιέρωση της 2χρονης προσχολικής εκπαίδευσης, που αποτελούν ώριμα αιτήματα που ανταποκρίνονται στις μορφωτικές ανάγκες της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας, λείπουν από την προβληματική όλων όσων οργανώνουν, διαμορφώνουν και επιβάλλουν την ατζέντα του διαλόγου.
Οι ηγεσίες ΔΟΕ και ΟΛΜΕ αντί να αντιτάξουν ενιαίο πανεκπαιδευτικό μέτωπο, μαζί με τους άλλους εργαζόμενους για την υπεράσπιση της Δημόσιας Δωρεάν Παιδείας, Υγείας, Κοινωνικής Ασφάλισης, επιλέγουν η μεν ΔΟΕ να πάει στο διάλογο με το ΥΠΕΠΘ, η δε ΟΛΜΕ να προτείνει «διμερή διάλογο» αφήνοντας ανοιχτή την πόρτα του συντεχνιασμού και του «διαίρει και βασίλευε» για την κυβέρνηση (πόση σχέση έχει άραγε αυτή η πρόταση με τις προτάσεις Βερέμη για 5χρονο Δημοτικό;).
Την ίδια ώρα, χιλιάδες εργαζόμενοι και συνταξιούχοι που έχουν ανάγκη από φάρμακα, γιατρούς κι εξετάσεις ταλαιπωρούνται, καθώς ο ΟΠΑΔ χρωστάει χρήματα στους φαρμακοποιούς από τον Αύγουστο του 2008, πληρωμές 7 μηνών στους γιατρούς, 3 ετών στα κρατικά νοσοκομεία (400 εκατομ. Ευρώ), συνολικά 1,5 δισεκατομμύρια ευρώ. Το Ταμείο Πρόνοιας παρουσιάζει έλλειμμα 600 εκατομμύρια ευρώ, συνάδελφοι περιμένουν μήνες για να πάρουν τη σύνταξη και χρόνια για να πάρουν το εφάπαξ, για τα οποία πλήρωναν μια ζωή.
Τα χρήματα των ασφαλιστικών μας ταμείων δεσμεύτηκαν άτοκα στις δεκαετίες του ’50 και του ’60 από την Τράπεζα της Ελλάδος για να χορηγούνται άτοκα δάνεια στις επιχειρήσεις στο όνομα της εθνικής ανάπτυξης. Τα δάνεια αυτά συνεχίστηκαν με επιτόκιο 4% όταν ο πληθωρισμός έτρεχε με 25% στις δεκαετίες του ’70 και του ’80. Στη συνέχεια έχασαν δισεκατομμύρια των ασφαλιστικών ταμείων στο χρηματιστήριο και τα δομημένα ομόλογα. Μόνο στην κρίση του χρηματιστηρίου το 1999, χάθηκε το 25% των χρημάτων που τζογάρησαν τα ταμεία από τα αποθεματικά τους στο χρηματιστήριο.
Συμμετέχουμε στην απεργία της 25ης Φλεβάρη διεκδικώντας:
ü Καθολική δημόσια δωρεάν εκπαίδευση χωρίς διαχωρισμούς και ταξικούς φραγμούς, γενναία χρηματοδότηση της εκπαίδευσης με το 15% του προϋπολογισμού.
ü Ενιαίο δημόσιο 12χρονο βασικό σχολείο για όλους, δίχρονη υποχρεωτική προσχολική αγωγή και ενιαία δημόσια πανεπιστημιακή εκπαίδευση με όλα τα εργασιακά δικαιώματα στο πτυχίο. Να μείνουν απ΄ έξω οι ιδιώτες και οι χορηγοί.
ü Να ζούμε με αξιοπρέπεια από το μισθό μας.
ü Κατοχύρωση και διεύρυνση των ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών μας δικαιωμάτων, κατάργηση των αντιασφαλιστικών νόμων Σιούφα- Ρέππα- Πετραλιά, σύνταξη στα 30 χρόνια δουλειάς ή στα 55 ίση με τον τελευταίο μισθό, για πλήρη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Να χρηματοδοτηθεί τώρα ο ΟΠΑΔ ώστε να σταματήσει το χαράτσι σε γιατρούς και φάρμακα, και το Ταμείο Πρόνοιας, ώστε να πληρώσει το εφάπαξ στους δικαιούχους.
ü Σταθερή και μόνιμη εργασία ως αποκλειστικό εργασιακό πλαίσιο στην εκπαίδευση, κατάργηση της ωρομισθίας και όλων των ελαστικών σχέσεων εργασίας, μαζικούς διορισμούς με βάση το χρόνο λήψης πτυχίου, ώστε να καλυφθεί όλο το αναγκαίο εκπαιδευτικό έργο. Κατοχύρωση των εργασιακών δικαιωμάτων και του ωραρίου των νηπιαγωγών.
ü Παιδαγωγική ελευθερία και τη δημοκρατία στο σχολείο, απόρριψη της αξιολόγησης-κατηγοριοποίησης των σχολείων και της αξιολόγησης-χειραγώγησης των εκπαιδευτικών, κατάργηση του ν.2986 και του Καθηκοντολογίου.
ü Νέα αναλυτικά προγράμματα και βιβλία που δε θα εντατικοποιούν τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς, δε θα προάγουν την απόρριψη, τον κατακερματισμό της γνώσης, τις ταξικές ανισότητες και τον κοινωνικό αποκλεισμό, αλλά θα ανταποκρίνονται στις λαϊκές μορφωτικές ανάγκες των μαθητών και θα προωθούν την κριτική σκέψη, τη χειραφέτηση και την ολόπλευρη γνώση.
ü Υπεράσπιση των δημοκρατικών ελευθεριών και των κοινωνικών δικαιωμάτων, ενάντια στο διοικητικό αυταρχισμό μέσα στο σχολείο, στην ένταση της κρατικής βίας και της καταστολής, το χτύπημα των αγώνων των εκπαιδευτικών, των εργαζόμενων και της νεολαίας, τον εκφοβισμό και την τρομοκράτηση στους χώρους δουλειάς. Για να μην καταργηθεί το άσυλο.