Λέγε λέγε κάτι θα μείνει

Φαντάζει περίεργο να πρέπει γι’ άλλη μια φορά ν’ αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας. Εξηγούμαι: Σε άρθρο του Στ. Ζώη πριν τις γιορτές αναφέρεται ότι τα δικαστήρια αποφάσισαν να ακυρώσουν τον πίνακα των διευθυντών σχολείων του 2007, «επειδή οι αιρετοί ήταν και κρίνοντες και κρινόμενοι».
Είναι προσβλητικό για μένα και συκοφαντικό να γράφεται κάτι τέτοιο. Ήμουν αιρετός το 2007, εκλεγμένος με το ψηφοδέλτιο της Ενωτικής Αγωνιστικής Κίνησης (ΕΑΚ), και δεν ήμουν ταυτόχρονα κρίνων και κρινόμενος. Ουδέποτε έχω βάλει υποψηφιότητα για διευθυντής (ούτε καν για υποδιευθυντής), πόσο δε μάλλον το 2007.
Ο Σταύρος Ζώης το γνωρίζει πολύ καλά αυτό, αλλά προτιμά να μην το διευκρινίζει στο κείμενό του, αφήνοντας απαράδεκτα υπονοούμενα για μένα προσωπικά αλλά και για το θεσμό του αιρετού συνολικά.
Ο θεσμός του αιρετού είναι κατάκτηση του κλάδου και είναι απαράδεκτο να βάλλεται με τέτοιες επικίνδυνες γενικεύσεις, που καλλιεργούν τη νοοτροπία του «όλοι ίδιοι είναι», την αποπολιτικοποίηση του κόσμου, την απάθεια και την προετοιμασία τους για την έλευση κάποιου «σωτήρα». Αυτά όλα δεν υπηρετούν τη δημοκρατία ούτε το συνδικαλισμό.
Όχι, δεν είμαστε όλοι ίδιοι, φίλε Σταύρο. Δεν είναι ίδιοι αυτοί που αφιερώνουν τον ελεύθερο χρόνο τους στα κοινά με αυτούς που κάνουν ρουσφέτια, με αυτούς που θησαυρίζουν από τα ιδιαίτερα, με αυτούς που προσδοκούν ανταλλάγματα για την πρόσκαιρη κάθοδό τους σε κάποιο ψηφοδέλτιο.
Γνωρίζει πολύ καλά ο ίδιος και η παράταξή του την προσωπική μου διαδρομή και στάση όλα αυτά τα χρόνια. Δυστυχώς όμως η Αριστερά που λέει ψέμματα, που λέει τη μισή αλήθεια, που κρύβει την αλήθεια, είναι καταδικασμένη να ζήσει μέσα στο ψέμα, ακριβώς όπως έζησαν μέσα στο ψέμα και στην καχυποψία οι πολίτες σε τόσα αποτυχημένα σοσιαλιστικά πειράματα. Γιατί κάποιοι επικεφαλής είχαν αποφασίσει ότι ο λαός δεν πρέπει να ξέρει όλη την αλήθεια, ότι έπρεπε να υπάρχουν πράγματα που θα πρέπει να κρύβουν από το λαό. Έτσι φτάσανε στα γκουλάγκ, και στις τραγωδίες πολλών ανατολικών καθεστώτων. Ψέμα το ψέμα.
Παρότι δεν ήμασταν στην ίδια παράταξη, το 2007, η βαθμολογία μου ήταν η υψηλότερη (20) στις κρίσεις των διευθυντών, εκτιμώντας τη μέχρι τότε προσφορά του Στ. Ζώη στα κοινωνικά και πολιτικά δρώμενα.
Το ευχαριστώ είναι η συκοφαντία;
Δεν είχα σκοπό να απαντήσω στην επιστολή, καθώς τα Χανιά είναι μικρά και η διαδρομή του καθενός μας γνωστή. Όμως, σκέφτηκα ότι υπάρχουν κάπου 400 νέοι συνάδελφοι στα Χανιά που μπορεί να μην υπηρετούσαν τότε στα Χανιά, ή να σπούδαζαν. Δε θα ‘θελα αυτοί οι νέοι συνάδελφοι να νομίζουν ότι «όλοι ίδιοι είμαστε», ούτε να νομίζουν ότι χρησιμοποίησα τη θέση μου στο ΠΥΣΠΕ τότε για να βολευτώ προσωπικά, όπως αφήνει το κείμενο να εννοηθεί. Λέγε – λέγε, κάτι θα μείνει από τη λάσπη, ήταν η τακτική του Γκαίμπελς. Γι’ αυτό απαντώ γι’ άλλη μια φορά, για να μη θεωρήσει κανείς ότι ήμουν όντως «και κρίνων και κρινόμενος»

Φώτης Ποντικάκης
Γενικός Γραμματέας του Συλλόγου Δασκάλων και Νηπιαγωγών Ν. Χανίων
Αιρετός στο ΠΥΣΠΕ το 2007