Δευτέρα 21 Μαρτίου 2011
Τετάρτη 16 Μαρτίου 2011
Επίθεση στο δημόσιο σχολείο με συγχωνεύσεις
Μια πρωτοφανούς έκτασης επίθεση δέχεται το δημόσιο σχολείο με τις συγχωνεύσεις 1.056 σχολείων που ανακοίνωσε το Υπουργείο Παιδείας. Ένα στα δέκα σχολεία της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης κλείνει, χιλιάδες θέσεις εργασίας εκπαιδευτικών χάνονται κι η προοπτική ελάχιστων ή και μηδενικών διορισμών το καλοκαίρι είναι ορατή, ιδίως εάν συμπληρωθεί η επιχείρηση κατεδάφισης του δημόσιου σχολείου με επιπλέον αναστολές λειτουργίας τμημάτων και σχολείων το καλοκαίρι, όπως είθισται.
Τα αποτελέσματα;
· Μεγαλύτεροι αριθμοί μαθητών ανά τμήμα, αντίθετα από κάθε παιδαγωγική λογική που ορίζει ότι τα παιδιά μαθαίνουν καλύτερα σε μικρές ομάδες, έχοντας το χρόνο να εκφραστούν και να βοηθηθούν από το δάσκαλο.
· Αύξηση του χρόνου μετακίνησης των μαθητών με λεωφορεία ή ταξί για να φτάσουν στο σχολείο
· Επιπλέον κίνδυνοι για τους μαθητές μέχρι να φτάσουν στο σχολείο ή το σπίτι τους.
· Αδικία σε βάρος των παιδιών της υπαίθρου, τα οποία θα αναγκάζονται να ξυπνάνε νωρίτερα από αυτά της πόλης, να ταξιδεύουν καθημερινά με λεωφορείο ή ταξί για να φτάσουν στο σχολείο και το μεσημέρι στο σπίτι τους. Ωθούνται ουσιαστικά να εγκαταλείψουν το σχολείο.
Αυτό που δεν τόλμησε να κάνει τα προηγούμενα χρόνια η δεξιά κυβέρνηση, τις μαζικές συγχωνεύσεις σχολείων, το κάνει τώρα η «σοσιαλιστική» κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, με τις πλάτες των διορισμένων από αυτήν κομματικών της στελεχών προϊστάμενων εκπαίδευσης, και με την κάλυψη του κυβερνητικού συνδικαλισμού της ΠΑΣΚ (και στο Σύλλογό μας η ΠΑΣΚ τάχθηκε υπέρ της συγχώνευσης του 3ου με το 4ο ΔΣ Χανίων και μιας σειράς μονοθεσίων).
Η τακτική της ΠΑΣΚ που ελέγχει και το προεδρείο της ΔΟΕ, «συζητάμε τις συγχωνεύσεις για παιδαγωγικούς αλλά όχι για οικονομικούς λόγους» αποδείχθηκε πανωλεθρία για τα δημόσια σχολεία. Καμία πρόταση για δημιουργία νέου σχολείου ή τμήματος δεν έγινε δεκτή από το Υπουργείο, μονάχα συγχωνεύσεις και καταργήσεις μαζικά έγιναν. Όταν η δεδηλωμένη πρόθεση της κυβέρνησης και της τρόικας είναι μέσω και με αφορμή το διαβόητο μνημόνιο, να περιορίσει το δημόσιο τομέα και το όποιο κοινωνικό κράτος, τότε τι συζήτηση να κάνεις για «συγχωνεύσεις για παιδαγωγικούς κι όχι για οικονομικούς λόγους»;
Διότι αν μιλούσαμε με παιδαγωγικά κριτήρια, τότε θα έπρεπε να βάζουμε το ζήτημα αν τα κτίρια των σχολείων του Ταυρωνίτη και του 3ου-4ου πληρούν τις προδιαγραφές που ο Οργανισμός Σχολικών Κτιρίων (η κυβέρνηση δηλαδή) ορίζει: Πόσα τετραγωνικά είναι οι αίθουσες, υπάρχουν επιπλέον αίθουσες για εργαστήριο φυσικοχημείας, πολλαπλών χρήσεων, υποδομές για ΑΜΕΑ, υπολογιστής και γραμμή τηλεφώνου σε κάθε τάξη στο γραφείο του δασκάλου κ.ο.κ.; Το κυρίαρχο πολιτικό κλίμα όμως κι η πρόθεση της κυβέρνησης είναι οι περικοπές στην Παιδεία, όχι το πώς θα γίνει καλύτερο το σχολείο.
Ο διάλογός τους είναι μια απάτη!
Ο διάλογός τους είναι μια απάτη. Το απέδειξαν και με τη διαβόητη «διαβούλευση» όπου οι κάθε πικραμένος έγραφε τη γνώμη του στο Ίντερνετ και στο τέλος το Υπουργείο και η κυβέρνηση έκαναν ό,τι είχαν προαποφασισμένο. Το απέδειξαν περίτρανα και με τις τωρινές μεθοδεύσεις για τις συγχωνεύσεις σχολείων: Μυστικές συσκέψεις ερήμην του Συλλόγου Δασκάλων για τη συγχώνευση του 3ου και του 4ου Δημοτικού στα Χανιά, κλείσιμο του σχολείου των Καμισιανών και μεταφορά των μαθητών στον Ταυρωνίτη χωρίς να ρωτηθούν καν οι γονείς των παιδιών, οι κάτοικοι του χωριού, ο τοπικός Δήμος, ο Σύλλογος Δασκάλων, γραπτή πρόταση του Δ/ντή Εκπαίδευσης που περιλαμβάνει συγχωνεύσεις μονοθεσίων και τελικά προώθηση στο Υπουργείο Παιδείας άλλης πρότασης που περιλάμβανε το κλείσιμο του 4/θέσιου Δ.Σ. Καμισιανών και τη συγχώνευση 3ου-4ου Δ.Σ. Χανίων, την οποία ουδέποτε την έλαβε γραπτώς ο Σύλλογος Δασκάλων (έγινε γνωστή μετά την κατάθεσή της στο Υπουργείο, χωρίς διάλογο).
Τελικά, διάλογο αυτή η κυβέρνηση κάνει μόνο με όποιους συμφωνούν μαζί της. Όποιοι διαφωνούν, ή υπάρχει υπόνοια ότι μπορεί να διαφωνήσουν, είτε αγνοούνται, είτε γίνονται όλα εν κρυπτώ, πίσω από την πλάτη τους! Αυτό κι αν είναι «σοσιαλισμός», «λαϊκή συμμετοχή», «άμεση δημοκρατία» που πρεσβεύει υποτίθεται το ΠΑΣΟΚ, το να αποφασίζεις ερήμην των άμεσα ενδιαφερόμενων, των γονέων, των εκπαιδευτικών, της τοπικής Αυτοδιοίκησης!
Περικοπές στην Παιδεία και την Υγεία ή στις τράπεζες;
Στοιχειώδης υποχρέωση του κράτους είναι να παρέχει δημόσια Παιδεία και Υγεία, γι’ αυτό πληρώνουμε φόρους. Δεν πληρώνουμε φόρους για να επιχορηγούνται οι τράπεζες και οι μεγαλοκαρχαρίες και να κλείνουν τα σχολεία και τα νοσοκομεία (όπως η μονάδα Νεογνών στα Χανιά), να κόβονται οι μισθοί, οι συντάξειςκαι τα δώρα των εργαζομένων. Πόσα δις έδωσαν στις τράπεζες; Πόσα έδωσαν για να αγοράσουν υποβρύχια που γέρνουν, για να ικανοποιηθούν οι «σύμμαχοί» μας; Πόσα δίνουν για να στέλνουν ελληνικό στρατό σε ξένες χώρες ή για να επιχορηγούν τις επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ; Αυτά γιατί δεν τα κόβουν; Γιατί δεν διεκδικούν το κατοχικό δάνειο και τις αποζημιώσεις των θυμάτων του ναζισμού από τη Γερμανία; Γιατί δεν αρνούνται να πληρώσουν το χρέος; Γιατί δεν τολμούν να ερευνήσουν πώς δημιουργήθηκε το χρέος και ποιοι φταίνε γι’ αυτό; Στόχος της κυβέρνησης μήπως είναι να συγκεντρωθεί ο πληθυσμός στις πόλεις όπου θα υπάρχουν τα εναπομείναντα σχολεία, για να αποτελούν φτηνό εργατικό δυναμικό και για να διευκολυνθεί το ξεπούλημα της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας στην ύπαιθρο σε διάφορους «επενδυτές»- κοράκια; Μήπως στόχος είναι επίσης να μειωθεί ο αριθμός των μορφωμένων και πτυχιούχων πολιτών, για να μην έχουν τη δυνατότητα να διεκδικούν, για να μην υπάρχουν πολίτες με άποψη και κριτική συνείδηση, να υπάρχουν εύκολα ελεγχόμενοι, αναλφάβητοι, εξαρτημένοι κι εξαθλιωμένοι πολίτες;
Μόνη λύση ο αγώνας
Όποιος δεν μιλάει είναι καταδικασμένος να πεθάνει στη σιωπή. Όποιος αγωνίζεται, πετυχαίνει πράγματα. Στη Β/θμια Εκπ/ση, οι κινητοποιήσεις Επιτροπών Αγώνα κι εκπαιδευτικών μπλόκαραν τις συγχωνεύσεις στο Ν. Χανίων. Στην Α/θμια, στο Ροδοβάνι, η κινητοποίηση εκπαιδευτικών, κατοίκων και φορέων απέτρεψε τη συγχώνευση. Οι επιτροπές «Δεν πληρώνω» αναγκάζουν την κυβέρνηση να επαναδιαπραγματευτεί τις συμβάσεις με τους εργολάβους που εκμεταλλεύονται τα διόδια. Και παραδίπλα, στη γειτονιά μας, οι αραβικοί λαοί εξεγείρονται, κόντρα σε πανίσχυρους –όπως νόμιζαν- δικτάτορες κι αυταρχικά καθεστώτα. Ο κόσμος αλλάζει καθημερινά, με αγώνα!
Συγκέντρωση ενάντια στις συγχωνεύσεις την Πέμπτη 17-3-2011, Πλ। Αγοράς, 6 μ.μ.
Τα αποτελέσματα;
· Μεγαλύτεροι αριθμοί μαθητών ανά τμήμα, αντίθετα από κάθε παιδαγωγική λογική που ορίζει ότι τα παιδιά μαθαίνουν καλύτερα σε μικρές ομάδες, έχοντας το χρόνο να εκφραστούν και να βοηθηθούν από το δάσκαλο.
· Αύξηση του χρόνου μετακίνησης των μαθητών με λεωφορεία ή ταξί για να φτάσουν στο σχολείο
· Επιπλέον κίνδυνοι για τους μαθητές μέχρι να φτάσουν στο σχολείο ή το σπίτι τους.
· Αδικία σε βάρος των παιδιών της υπαίθρου, τα οποία θα αναγκάζονται να ξυπνάνε νωρίτερα από αυτά της πόλης, να ταξιδεύουν καθημερινά με λεωφορείο ή ταξί για να φτάσουν στο σχολείο και το μεσημέρι στο σπίτι τους. Ωθούνται ουσιαστικά να εγκαταλείψουν το σχολείο.
Αυτό που δεν τόλμησε να κάνει τα προηγούμενα χρόνια η δεξιά κυβέρνηση, τις μαζικές συγχωνεύσεις σχολείων, το κάνει τώρα η «σοσιαλιστική» κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, με τις πλάτες των διορισμένων από αυτήν κομματικών της στελεχών προϊστάμενων εκπαίδευσης, και με την κάλυψη του κυβερνητικού συνδικαλισμού της ΠΑΣΚ (και στο Σύλλογό μας η ΠΑΣΚ τάχθηκε υπέρ της συγχώνευσης του 3ου με το 4ο ΔΣ Χανίων και μιας σειράς μονοθεσίων).
Η τακτική της ΠΑΣΚ που ελέγχει και το προεδρείο της ΔΟΕ, «συζητάμε τις συγχωνεύσεις για παιδαγωγικούς αλλά όχι για οικονομικούς λόγους» αποδείχθηκε πανωλεθρία για τα δημόσια σχολεία. Καμία πρόταση για δημιουργία νέου σχολείου ή τμήματος δεν έγινε δεκτή από το Υπουργείο, μονάχα συγχωνεύσεις και καταργήσεις μαζικά έγιναν. Όταν η δεδηλωμένη πρόθεση της κυβέρνησης και της τρόικας είναι μέσω και με αφορμή το διαβόητο μνημόνιο, να περιορίσει το δημόσιο τομέα και το όποιο κοινωνικό κράτος, τότε τι συζήτηση να κάνεις για «συγχωνεύσεις για παιδαγωγικούς κι όχι για οικονομικούς λόγους»;
Διότι αν μιλούσαμε με παιδαγωγικά κριτήρια, τότε θα έπρεπε να βάζουμε το ζήτημα αν τα κτίρια των σχολείων του Ταυρωνίτη και του 3ου-4ου πληρούν τις προδιαγραφές που ο Οργανισμός Σχολικών Κτιρίων (η κυβέρνηση δηλαδή) ορίζει: Πόσα τετραγωνικά είναι οι αίθουσες, υπάρχουν επιπλέον αίθουσες για εργαστήριο φυσικοχημείας, πολλαπλών χρήσεων, υποδομές για ΑΜΕΑ, υπολογιστής και γραμμή τηλεφώνου σε κάθε τάξη στο γραφείο του δασκάλου κ.ο.κ.; Το κυρίαρχο πολιτικό κλίμα όμως κι η πρόθεση της κυβέρνησης είναι οι περικοπές στην Παιδεία, όχι το πώς θα γίνει καλύτερο το σχολείο.
Ο διάλογός τους είναι μια απάτη!
Ο διάλογός τους είναι μια απάτη. Το απέδειξαν και με τη διαβόητη «διαβούλευση» όπου οι κάθε πικραμένος έγραφε τη γνώμη του στο Ίντερνετ και στο τέλος το Υπουργείο και η κυβέρνηση έκαναν ό,τι είχαν προαποφασισμένο. Το απέδειξαν περίτρανα και με τις τωρινές μεθοδεύσεις για τις συγχωνεύσεις σχολείων: Μυστικές συσκέψεις ερήμην του Συλλόγου Δασκάλων για τη συγχώνευση του 3ου και του 4ου Δημοτικού στα Χανιά, κλείσιμο του σχολείου των Καμισιανών και μεταφορά των μαθητών στον Ταυρωνίτη χωρίς να ρωτηθούν καν οι γονείς των παιδιών, οι κάτοικοι του χωριού, ο τοπικός Δήμος, ο Σύλλογος Δασκάλων, γραπτή πρόταση του Δ/ντή Εκπαίδευσης που περιλαμβάνει συγχωνεύσεις μονοθεσίων και τελικά προώθηση στο Υπουργείο Παιδείας άλλης πρότασης που περιλάμβανε το κλείσιμο του 4/θέσιου Δ.Σ. Καμισιανών και τη συγχώνευση 3ου-4ου Δ.Σ. Χανίων, την οποία ουδέποτε την έλαβε γραπτώς ο Σύλλογος Δασκάλων (έγινε γνωστή μετά την κατάθεσή της στο Υπουργείο, χωρίς διάλογο).
Τελικά, διάλογο αυτή η κυβέρνηση κάνει μόνο με όποιους συμφωνούν μαζί της. Όποιοι διαφωνούν, ή υπάρχει υπόνοια ότι μπορεί να διαφωνήσουν, είτε αγνοούνται, είτε γίνονται όλα εν κρυπτώ, πίσω από την πλάτη τους! Αυτό κι αν είναι «σοσιαλισμός», «λαϊκή συμμετοχή», «άμεση δημοκρατία» που πρεσβεύει υποτίθεται το ΠΑΣΟΚ, το να αποφασίζεις ερήμην των άμεσα ενδιαφερόμενων, των γονέων, των εκπαιδευτικών, της τοπικής Αυτοδιοίκησης!
Περικοπές στην Παιδεία και την Υγεία ή στις τράπεζες;
Στοιχειώδης υποχρέωση του κράτους είναι να παρέχει δημόσια Παιδεία και Υγεία, γι’ αυτό πληρώνουμε φόρους. Δεν πληρώνουμε φόρους για να επιχορηγούνται οι τράπεζες και οι μεγαλοκαρχαρίες και να κλείνουν τα σχολεία και τα νοσοκομεία (όπως η μονάδα Νεογνών στα Χανιά), να κόβονται οι μισθοί, οι συντάξειςκαι τα δώρα των εργαζομένων. Πόσα δις έδωσαν στις τράπεζες; Πόσα έδωσαν για να αγοράσουν υποβρύχια που γέρνουν, για να ικανοποιηθούν οι «σύμμαχοί» μας; Πόσα δίνουν για να στέλνουν ελληνικό στρατό σε ξένες χώρες ή για να επιχορηγούν τις επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ; Αυτά γιατί δεν τα κόβουν; Γιατί δεν διεκδικούν το κατοχικό δάνειο και τις αποζημιώσεις των θυμάτων του ναζισμού από τη Γερμανία; Γιατί δεν αρνούνται να πληρώσουν το χρέος; Γιατί δεν τολμούν να ερευνήσουν πώς δημιουργήθηκε το χρέος και ποιοι φταίνε γι’ αυτό; Στόχος της κυβέρνησης μήπως είναι να συγκεντρωθεί ο πληθυσμός στις πόλεις όπου θα υπάρχουν τα εναπομείναντα σχολεία, για να αποτελούν φτηνό εργατικό δυναμικό και για να διευκολυνθεί το ξεπούλημα της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας στην ύπαιθρο σε διάφορους «επενδυτές»- κοράκια; Μήπως στόχος είναι επίσης να μειωθεί ο αριθμός των μορφωμένων και πτυχιούχων πολιτών, για να μην έχουν τη δυνατότητα να διεκδικούν, για να μην υπάρχουν πολίτες με άποψη και κριτική συνείδηση, να υπάρχουν εύκολα ελεγχόμενοι, αναλφάβητοι, εξαρτημένοι κι εξαθλιωμένοι πολίτες;
Μόνη λύση ο αγώνας
Όποιος δεν μιλάει είναι καταδικασμένος να πεθάνει στη σιωπή. Όποιος αγωνίζεται, πετυχαίνει πράγματα. Στη Β/θμια Εκπ/ση, οι κινητοποιήσεις Επιτροπών Αγώνα κι εκπαιδευτικών μπλόκαραν τις συγχωνεύσεις στο Ν. Χανίων. Στην Α/θμια, στο Ροδοβάνι, η κινητοποίηση εκπαιδευτικών, κατοίκων και φορέων απέτρεψε τη συγχώνευση. Οι επιτροπές «Δεν πληρώνω» αναγκάζουν την κυβέρνηση να επαναδιαπραγματευτεί τις συμβάσεις με τους εργολάβους που εκμεταλλεύονται τα διόδια. Και παραδίπλα, στη γειτονιά μας, οι αραβικοί λαοί εξεγείρονται, κόντρα σε πανίσχυρους –όπως νόμιζαν- δικτάτορες κι αυταρχικά καθεστώτα. Ο κόσμος αλλάζει καθημερινά, με αγώνα!
Συγκέντρωση ενάντια στις συγχωνεύσεις την Πέμπτη 17-3-2011, Πλ। Αγοράς, 6 μ.μ.
Γιατί λέμε όχι στις συγχωνεύσεις
Οι συγχωνεύσεις των σχολείων δε γίνονται για παιδαγωγικούς λόγους, όπως επιχειρεί να προβάλει προπαγανδιστικά η κυβέρνηση. Γίνονται καθαρά για οικονομικούς λόγους, που θέτουν όμως ουσιαστικά επί τάπητος ουσιώδη ερωτήματα, όπως γιατί πληρώνουμε φόρους σε ένα κράτος, αν δεν μπορεί να μας εξασφαλίσει στοιχειώδεις υπηρεσίες όπως είναι τα σχολεία, τα νοσοκομεία και τα κέντρα υγείας; Δεν μπορεί να υπάρχουν λεφτά για ενίσχυση των τραπεζών, αλλά να μην υπάρχουν για στήριξη των σχολείων. Ακολουθούνται μάλιστα πρωτοφανείς μεθοδεύσεις, κάποιες συγχωνεύσις γίνονται ερήμην των άμεσα ενδιαφερόμενων (π.χ. κατάργηση σχολείου Καμισιανών) εν κρυπτώ, χωρίς την πολυδιαφημιζόμενη «διαβούλευση» με τους τοπικούς φορείς (μυστικοσυμβούλια ερήμην του Συλλόγου Δασκάλων)
Από πότε έγινε παιδαγωγικός κανόνας η αύξηση του αριθμού μαθητών σε ένα τμήμα; Μέχρι τώρα πάντως, άλλα μας έλεγαν τα Πανεπιστήμια κι η επιστήμη της Παιδαγωγικής, ότι όσο πιο λίγα είναι τα παιδιά σε ένα τμήμα, τόσο περισσότερο διευκολύνεται η μάθηση, καθώς ο δάσκαλος έχει περισσότερο χρόνο να αφιερώσει στο κάθε παιδί προσωπικά, βοηθώντας το στις ασκήσεις, εξηγώντας του κάτι που δεν κατάλαβε. Γι’ αυτό και τα φροντιστήρια διαφημίζουν τα ολιγομελή τμήματά τους. Την ίδια ώρα τα ολιγομελή τμήματα στο δημόσιο σχολείο προβάλλονται από την κυβερνητική προπαγάνδα ως «αντιπαιδαγωγικά»!
Το κάθε παιδί σε ένα μικρό τμήμα έχει την ευκαιρία να μιλήσει καθημερινά, κάθε ώρα του μαθήματος, εκφράζοντας τη γνώμη και τις απορίες του. Αντίθετα, όσο πιο μεγάλος είναι ο αριθμός μαθητών σε ένα τμήμα, τόσο λιγότερες είναι οι ευκαιρίες για κάθε μαθητή να ακουστεί στην τάξη του, να λυθούν οι απορίες του, να βοηθηθεί. Αυτό είναι και η κύρια πηγή της διάσπασης της προσοχής των μαθητών και του πολλαπλασιασμού των φαινομένων επιθετικότητας μεταξύ των μαθητών. Όσο λιγότερες είναι οι ευκαιρίες κάποιου να ακουστεί, να μοιραστεί και να λύσει τα προβλήματά του, τόσο μεγαλύτερη είναι η οργή που αισθάνεται, τόσο ψάχνει άλλους τρόπους να ακουστεί, κάνοντας φασαρία, προσπαθώντας να φανεί, έστω και με αρνητικό τρόπο. Αυτός είναι και ο λόγος που σχολικά συγκροτήματα τύπου Γκράβας στην Αθήνα που συγκεντρώνουν μεγάλους αριθμούς μαθητών, αποτελούν παράδειγμα προς αποφυγή, καθώς μετατρέπονται κυριολεκτικά σε ζούγκλα, με σοβαρά προβλήματα επιθετικότητας. Αποτελεί κοινοτοπία πλέον στον επιστημονικό κόσμο ότι η συγκέντρωση πολλών ανθρώπων σε μικρό χώρο, πολλαπλασιάζει την επιθετικότητά τους. Κι αυτό έχει σχέση τόσο με τις μικροσκοπικές αίθουσες διδασκαλίας όσο και με τις τσιμεντουπόλεις που φτιάχνουμε.
Γι’ αυτό και η συστέγαση 260 και πλέον μαθητών στο υπό συγχώνευση 3ο Δημοτικό (με κατάργηση ουσιαστικά του ιστορικού 4ου Δημοτικού Σχολείου Χανίων) όχι μόνο δε λύνει κανένα πρόβλημα, αντίθετα δημιουργεί επιπλέον προβλήματα: Τα δυο σχολεία σήμερα έχουν ήδη 2 τμήματα (Στ’ τάξης) με 27 μαθητές το καθένα, κατά παράβαση της ισχύουσας υπουργικής απόφασης που ορίζει ανώτατο όριο μαθητών τους 25 σε ένα τμήμα. Η προβολή του νέου συγχωνευμένου σχολείου ως «προτύπου ολοήμερου», θα ενισχύσει τη ροή μαθητών προς το σχολείο αυτό, δημιουργώντας πληθωρικά τμήματα, τα οποία δεν υπάρχει η δυνατότητα να μοιραστούν, καθώς δεν υπάρχουν αίθουσες γι’ αυτό. Την ίδια στιγμή, το γειτονικό 7ο Δημοτικό σχολείο έχει μικρούς αριθμούς μαθητών σε κάθε τμήμα, διαθέτει αίθουσες, αλλά κινδυνεύει να κλείσει ή να μετατραπεί σε γκέτο μεταναστών. Η πραγματική λύση είναι η ανακατανομή των μαθητών σε όλα τα σχολεία της πόλης, ώστε να μην υπάρχουν σχολεία γκέτο, σχολεία που κινδυνεύουν να κλείσουν και σχολεία που έχουν πληθωρικό αριθμό μαθητών.
Τα πράγματα στην ύπαιθρο είναι παρόμοια, κατά κάποιον τρόπο. Το κλείσιμο του σχολείου ενός χωριού σημαίνει επιπλέον χρόνο μεταφοράς των μαθητών στο γειτονικό χωριό, χρόνο που αφαιρείται από τον ελεύθερο χρόνο των παιδιών. Σημαίνει ακόμα μεγαλύτερα τμήματα, οπότε λιγοστεύουν οι ευκαιρίες των μαθητών της υπαίθρου να ακουστούν στην τάξη τους, λιγοστεύει ο χρόνος που ο δάσκαλος ασχολείται με το κάθε παιδί προσωπικά. Σημαίνει ακόμη, ότι το κράτος, αντί να δίνει χρήματα για να κρατήσει το σχολείο του χωριού, θα τα δίνει πλέον στο ΚΤΕΛ για τις επιπλέον μεταφορές. Τους κινδύνους που μπορεί να κρύβει η καθημερινή μετακίνηση των μαθητών με λεωφορεία ή ταξί προφανώς δεν τους υπολογίζει κανείς.
Επιπλέον, κλείνοντας το σχολείο ενός χωριού, κλείνει ένα κέντρο πολιτισμού, ενώ ταυτόχρονα ωθεί τον πληθυσμό της υπαίθρου να μετακινηθεί κοντά στο χώρο όπου παρέχονται οι υπηρεσίες που έχει ανάγκη, τα σχολεία και τα κέντρα υγείας. Έτσι συρρικνώνεται και μαραζώνει η ύπαιθρος, έτσι εγκαταλείπονται τα χωριά μας και συγκεντρώνεται όλος ο πληθυσμός στις πόλεις. Ιδιαίτερα όμως τώρα, στη μεγάλη οικονομική κρίση, με την ανεργία να καλπάζει, με τις καθημερινές απολύσεις εργαζόμενων, με τις περικοπές μισθών και συντάξεων, με τις αυξήσεις τιμών παντού, η κυβέρνηση θα έπρεπε να προβάλλει εναλλακτικές λύσεις. Τα ολοένα αυξανόμενα περιθωριοποιημένα στρώματα πληθυσμού των πόλεων αρχίζουν πλέον να πεινάνε κυριολεκτικά, άστεγοι εμφανίζονται πια σε όλες τις πόλεις. Ένα δειλό ρεύμα επιστροφής σε μικρές πόλεις και χωριά έχει αρχίσει να κάνει την εμφάνισή του, είτε αξιοποιώντας οικογενειακές περιουσίες και σπίτια, είτε επιλέγοντας συνειδητά τη ζωή σε μικρή πόλη ή χωριό με ταυτόχρονη απασχόληση στη βιολογική γεωργία και τον οικοτουρισμό με μικρές μονάδες αναστηλωμένων σπιτιών. Αυτό το ρεύμα πρέπει να ενισχύσει η κυβέρνηση, ξαναζωντανεύοντας την ύπαιθρο, στηρίζοντας την παραγωγή και κατανάλωση τοπικών αγροτικών προϊόντων, την επισκευή παραδοσιακών σπιτιών και οικισμών ώστε να χρησιμοποιηθούν ως ξενώνες, ή να φιλοξενήσουν ανθρώπους που επιθυμούν να εγκαταλείψουν την Αθήνα και να απασχοληθούν στον αγροτικό τομέα, αντί να πεινάνε άνεργοι στην Αττική. Και το πρώτο βήμα που πρέπει να γίνει, ώστε να ξαναζωντανέψουν τα χωριά, είναι να κρατήσουμε και να ενισχύσουμε τα σχολεία και τα κέντρα υγείας, όπου αυτά υπάρχουν.
Για όλους αυτούς τους λόγους είμαστε κατά των συγχωνεύσεων των σχολείων। Το σχολείο είναι η ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Το κλείσιμό του είναι η υποταγή στην «αδυσώπητη μοίρα», κι εμείς δεν είμαστε μοιραλάτρες, πιστεύουμε στους ανθρώπους που καθορίζουν οι ίδιοι το δικό τους μέλλον, ακριβώς όπως οι κάτοικοι των Καμισιανών κι όλων των άλλων περιοχών που αγωνίζονται να κρατήσουν το ζωντανό το σχολείο τους.
Από πότε έγινε παιδαγωγικός κανόνας η αύξηση του αριθμού μαθητών σε ένα τμήμα; Μέχρι τώρα πάντως, άλλα μας έλεγαν τα Πανεπιστήμια κι η επιστήμη της Παιδαγωγικής, ότι όσο πιο λίγα είναι τα παιδιά σε ένα τμήμα, τόσο περισσότερο διευκολύνεται η μάθηση, καθώς ο δάσκαλος έχει περισσότερο χρόνο να αφιερώσει στο κάθε παιδί προσωπικά, βοηθώντας το στις ασκήσεις, εξηγώντας του κάτι που δεν κατάλαβε. Γι’ αυτό και τα φροντιστήρια διαφημίζουν τα ολιγομελή τμήματά τους. Την ίδια ώρα τα ολιγομελή τμήματα στο δημόσιο σχολείο προβάλλονται από την κυβερνητική προπαγάνδα ως «αντιπαιδαγωγικά»!
Το κάθε παιδί σε ένα μικρό τμήμα έχει την ευκαιρία να μιλήσει καθημερινά, κάθε ώρα του μαθήματος, εκφράζοντας τη γνώμη και τις απορίες του. Αντίθετα, όσο πιο μεγάλος είναι ο αριθμός μαθητών σε ένα τμήμα, τόσο λιγότερες είναι οι ευκαιρίες για κάθε μαθητή να ακουστεί στην τάξη του, να λυθούν οι απορίες του, να βοηθηθεί. Αυτό είναι και η κύρια πηγή της διάσπασης της προσοχής των μαθητών και του πολλαπλασιασμού των φαινομένων επιθετικότητας μεταξύ των μαθητών. Όσο λιγότερες είναι οι ευκαιρίες κάποιου να ακουστεί, να μοιραστεί και να λύσει τα προβλήματά του, τόσο μεγαλύτερη είναι η οργή που αισθάνεται, τόσο ψάχνει άλλους τρόπους να ακουστεί, κάνοντας φασαρία, προσπαθώντας να φανεί, έστω και με αρνητικό τρόπο. Αυτός είναι και ο λόγος που σχολικά συγκροτήματα τύπου Γκράβας στην Αθήνα που συγκεντρώνουν μεγάλους αριθμούς μαθητών, αποτελούν παράδειγμα προς αποφυγή, καθώς μετατρέπονται κυριολεκτικά σε ζούγκλα, με σοβαρά προβλήματα επιθετικότητας. Αποτελεί κοινοτοπία πλέον στον επιστημονικό κόσμο ότι η συγκέντρωση πολλών ανθρώπων σε μικρό χώρο, πολλαπλασιάζει την επιθετικότητά τους. Κι αυτό έχει σχέση τόσο με τις μικροσκοπικές αίθουσες διδασκαλίας όσο και με τις τσιμεντουπόλεις που φτιάχνουμε.
Γι’ αυτό και η συστέγαση 260 και πλέον μαθητών στο υπό συγχώνευση 3ο Δημοτικό (με κατάργηση ουσιαστικά του ιστορικού 4ου Δημοτικού Σχολείου Χανίων) όχι μόνο δε λύνει κανένα πρόβλημα, αντίθετα δημιουργεί επιπλέον προβλήματα: Τα δυο σχολεία σήμερα έχουν ήδη 2 τμήματα (Στ’ τάξης) με 27 μαθητές το καθένα, κατά παράβαση της ισχύουσας υπουργικής απόφασης που ορίζει ανώτατο όριο μαθητών τους 25 σε ένα τμήμα. Η προβολή του νέου συγχωνευμένου σχολείου ως «προτύπου ολοήμερου», θα ενισχύσει τη ροή μαθητών προς το σχολείο αυτό, δημιουργώντας πληθωρικά τμήματα, τα οποία δεν υπάρχει η δυνατότητα να μοιραστούν, καθώς δεν υπάρχουν αίθουσες γι’ αυτό. Την ίδια στιγμή, το γειτονικό 7ο Δημοτικό σχολείο έχει μικρούς αριθμούς μαθητών σε κάθε τμήμα, διαθέτει αίθουσες, αλλά κινδυνεύει να κλείσει ή να μετατραπεί σε γκέτο μεταναστών. Η πραγματική λύση είναι η ανακατανομή των μαθητών σε όλα τα σχολεία της πόλης, ώστε να μην υπάρχουν σχολεία γκέτο, σχολεία που κινδυνεύουν να κλείσουν και σχολεία που έχουν πληθωρικό αριθμό μαθητών.
Τα πράγματα στην ύπαιθρο είναι παρόμοια, κατά κάποιον τρόπο. Το κλείσιμο του σχολείου ενός χωριού σημαίνει επιπλέον χρόνο μεταφοράς των μαθητών στο γειτονικό χωριό, χρόνο που αφαιρείται από τον ελεύθερο χρόνο των παιδιών. Σημαίνει ακόμα μεγαλύτερα τμήματα, οπότε λιγοστεύουν οι ευκαιρίες των μαθητών της υπαίθρου να ακουστούν στην τάξη τους, λιγοστεύει ο χρόνος που ο δάσκαλος ασχολείται με το κάθε παιδί προσωπικά. Σημαίνει ακόμη, ότι το κράτος, αντί να δίνει χρήματα για να κρατήσει το σχολείο του χωριού, θα τα δίνει πλέον στο ΚΤΕΛ για τις επιπλέον μεταφορές. Τους κινδύνους που μπορεί να κρύβει η καθημερινή μετακίνηση των μαθητών με λεωφορεία ή ταξί προφανώς δεν τους υπολογίζει κανείς.
Επιπλέον, κλείνοντας το σχολείο ενός χωριού, κλείνει ένα κέντρο πολιτισμού, ενώ ταυτόχρονα ωθεί τον πληθυσμό της υπαίθρου να μετακινηθεί κοντά στο χώρο όπου παρέχονται οι υπηρεσίες που έχει ανάγκη, τα σχολεία και τα κέντρα υγείας. Έτσι συρρικνώνεται και μαραζώνει η ύπαιθρος, έτσι εγκαταλείπονται τα χωριά μας και συγκεντρώνεται όλος ο πληθυσμός στις πόλεις. Ιδιαίτερα όμως τώρα, στη μεγάλη οικονομική κρίση, με την ανεργία να καλπάζει, με τις καθημερινές απολύσεις εργαζόμενων, με τις περικοπές μισθών και συντάξεων, με τις αυξήσεις τιμών παντού, η κυβέρνηση θα έπρεπε να προβάλλει εναλλακτικές λύσεις. Τα ολοένα αυξανόμενα περιθωριοποιημένα στρώματα πληθυσμού των πόλεων αρχίζουν πλέον να πεινάνε κυριολεκτικά, άστεγοι εμφανίζονται πια σε όλες τις πόλεις. Ένα δειλό ρεύμα επιστροφής σε μικρές πόλεις και χωριά έχει αρχίσει να κάνει την εμφάνισή του, είτε αξιοποιώντας οικογενειακές περιουσίες και σπίτια, είτε επιλέγοντας συνειδητά τη ζωή σε μικρή πόλη ή χωριό με ταυτόχρονη απασχόληση στη βιολογική γεωργία και τον οικοτουρισμό με μικρές μονάδες αναστηλωμένων σπιτιών. Αυτό το ρεύμα πρέπει να ενισχύσει η κυβέρνηση, ξαναζωντανεύοντας την ύπαιθρο, στηρίζοντας την παραγωγή και κατανάλωση τοπικών αγροτικών προϊόντων, την επισκευή παραδοσιακών σπιτιών και οικισμών ώστε να χρησιμοποιηθούν ως ξενώνες, ή να φιλοξενήσουν ανθρώπους που επιθυμούν να εγκαταλείψουν την Αθήνα και να απασχοληθούν στον αγροτικό τομέα, αντί να πεινάνε άνεργοι στην Αττική. Και το πρώτο βήμα που πρέπει να γίνει, ώστε να ξαναζωντανέψουν τα χωριά, είναι να κρατήσουμε και να ενισχύσουμε τα σχολεία και τα κέντρα υγείας, όπου αυτά υπάρχουν.
Για όλους αυτούς τους λόγους είμαστε κατά των συγχωνεύσεων των σχολείων। Το σχολείο είναι η ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Το κλείσιμό του είναι η υποταγή στην «αδυσώπητη μοίρα», κι εμείς δεν είμαστε μοιραλάτρες, πιστεύουμε στους ανθρώπους που καθορίζουν οι ίδιοι το δικό τους μέλλον, ακριβώς όπως οι κάτοικοι των Καμισιανών κι όλων των άλλων περιοχών που αγωνίζονται να κρατήσουν το ζωντανό το σχολείο τους.
Φώτης Ποντικάκης
Γενικός Γραμματέας του Συλλόγου Δασκάλων και Νηπιαγωγών Ν. Χανίων
Εκλεγμένος με το ψηφοδέλτιο της Ενωτικής Αγωνιστικής Κίνησης (ΕΑΚ)
Γενικός Γραμματέας του Συλλόγου Δασκάλων και Νηπιαγωγών Ν. Χανίων
Εκλεγμένος με το ψηφοδέλτιο της Ενωτικής Αγωνιστικής Κίνησης (ΕΑΚ)
Δευτέρα 28 Φεβρουαρίου 2011
Γιουχάρισμα στον Πάγκαλο στο Παρίσι
Δείτε τι συνέβη στο Παρίσι, στην Ελληνική Εστία, όταν ο Πάγκαλος πήγε σε εκδήλωση με το σκηνοθέτη Κώστα Γαβρά
http://www.youtube.com/watch?v=A9tLCF4rTg0&feature=ytn%3Amptnews
http://www.youtube.com/watch?v=A9tLCF4rTg0&feature=ytn%3Amptnews
Τετάρτη 16 Φεβρουαρίου 2011
Οι συγχωνεύσεις είναι αντιπαιδαγωγικές!
Μοναδικό κίνητρο της κυβέρνησης οι επιταγές της τρόικας για «εξοικονόμηση»
Την έπιασε την κυβέρνηση ο καημός να συγχωνεύσει τα σχολεία για «παιδαγωγικούς» λόγους – υποτίθεται.
- Πόσο «παιδαγωγικό» όμως είναι να ξυπνάνε οι μαθητές χωριών της υπαίθρου άγρια χαράματα για να ταξιδεύουν με τις ώρες πάνω σε βουνά και λαγκάδια για να φτάσουν εκεί που η κυβέρνηση κρίνει ότι θα διατηρηθεί σχολείο – «πολυδύναμο» κέντρο, υποτίθεται;
- Πόσο «παιδαγωγικό» είναι το σχολείο «πολυδύναμο» κέντρο να μη διαθέτει στοιχειώδεις κτιριακές υποδομές και να καλούνται συχνά τα παιδιά να κάνουν μάθημα σε πρόχειρες προκάτ αίθουσες αγνώστου ποιότητας, υγιεινής και ασφάλειας;
- Από πότε έγινε «παιδαγωγικό» να στοιβάζονται οι μαθητές σε πολυμελή τμήματα; Γιατί ως τώρα άλλα έλεγαν οι παιδαγωγοί για εργασία σε μικρές ομάδες, για τον περισσότερο χρόνο που έχει να διαθέσει σε κάθε μαθητή ο εκπαιδευτικός σε ένα ολιγομελές τμήμα, γιατί άλλα υποστηρίζει ακόμη κι η πραγματικότητα των φροντιστηρίων που διαφημίζουν τα «ολιγομελή» τμήματά τους. Αυτό δηλαδή που ο ιδιωτικός τομέας διαφημίζει ως πλεονέκτημα (τα ολιγομελή τμήματα), στο δημόσιο σχολείο θεωρείται μειονέκτημα, προφανώς επειδή έτσι βολεύει την παραπαιδεία και τα ιδιωτικά σχολεία που επιδιώκουν να ανταγωνιστούν το δημόσιο σχολείο!
- Από πότε έγινε «παιδαγωγική» προσέγγιση να αντικαθιστάς τα κονδύλια που ξοδεύεις για το σχολείο και το δάσκαλο στον τόπο κατοικίας (χωριό) με κονδύλια που δίνεις στο ΚΤΕΛ και τον ταξιτζή ή ιδιώτη που μεταφέρουν τους μαθητές στο «πολυδύναμο» κέντρο;
- Πόσο «παιδαγωγικό» είναι να μην υπάρχει καμιά αντισταθμιστική αγωγή για τους αδύνατους μαθητές (τάξεις υποδοχής για τους παλιννοστούντες, φροντιστηριακά τμήματα, τμήματα ένταξης για τους μαθητές με ειδικές ανάγκες) στα υποτιθέμενα «πολυδύναμα» σχολικά κέντρα;
Εάν η κυβέρνηση είχε πράγματι «παιδαγωγικά» κίνητρα στην πολιτική της, τότε θα έπρεπε να βάλει ανώτατο όριο μαθητών σε ένα τμήμα τους 20 για τα δημοτικά και τους 15 για τα νηπιαγωγεία. Θα έπρεπε να στηρίζει τους αδύναμους μαθητές με αντισταθμιστική αγωγή, θα έπρεπε να στηρίζει τα σχολεία της υπαίθρου αντί να τα κλείνει, για να στηρίξει τον πληθυσμό της υπαίθρου, ώστε να μην καταντήσει άνεργος μετανάστης στην πόλη, φτηνό εργατικό δυναμικό στα χέρια του κάθε αετονύχη επιχειρηματία. Θα έπρεπε να εφαρμόζει πρωτοπόρα προγράμματα με τη χρήση των νέων τεχνολογικών πρώτα στα μονοθέσια και τα μακρινά σχολεία, συνδέοντάς τα με τον κόσμο. Θα έπρεπε να χρηματοδοτεί τις εκπαιδευτικές επισκέψεις των σχολείων, αντί να μειώνει τα κονδύλια για τα λειτουργικά έξοδα των σχολείων. Θα έπρεπε να χρηματοδοτεί δράσεις και προγράμματα Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, Αγωγής Υγείας και Πολιτιστικών, αντί να κλείνει Κέντρα Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης ή να τα κρατά συμβολικά ανοιχτά με ένα (1) εκπαιδευτικό έναντι επτά (7) που είχαν πέρσι (ΚΠΕ Βάμου). Θα έπρεπε να αυξάνει τους διορισμούς εκπαιδευτικών αντί να τους μειώνει. Θα έπρεπε να αυξάνει τις δημόσιες δαπάνες για την Παιδεία στο 15% του προϋπολογισμού, αντί να τις μειώνει στο 2,75% του ΑΕΠ φέτος.
Τέρμα τα παραμύθια λοιπόν! Κανένα «παιδαγωγικό» κίνητρο δεν έχει η κυβέρνηση για τις συγχωνεύσεις των σχολείων. Μόνο οι επιταγές της τρόικας ενδιαφέρουν την κυβέρνηση, οι δεσμεύσεις της για διορισμό ενός εκπαιδευτικού στη θέση 5 που φεύγουν. Φέτος συνταξιοδοτήθηκαν 11.500 εκπαιδευτικοί (λόγω και της αντιασφαλιστικής λαίλαπας) και στη θέση τους διορίστηκαν 2.850. Όμως η μείωση των δαπανών για την Παιδεία, η διάλυση της Δημόσιας Δωρεάν Παιδείας δεν είναι επένδυση για έξοδο για την κρίση, είναι η πολιτική που βαθαίνει την κρίση, είναι η πολιτική που δε δίνει καμία ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο ούτε στους μαθητές μας, ούτε στους εκπαιδευτικούς, ούτε στον ελληνικό λαό.
Γι’ αυτό λέμε όχι στις συγχωνεύσεις
· γιατί λέμε ναι στην αύξηση των δαπανών για τη Δημόσια Δωρεάν Παιδεία,
· γιατί λέμε ναι στη στήριξη του πληθυσμού της υπαίθρου,
· γιατί λέμε λεφτά για δασκάλους και σχολεία κι όχι επιπλέον λεφτά στα ΚΤΕΛ,
· γιατί η έξοδος από την κρίση απαιτεί επένδυση στη Δημόσια Δωρεάν Παιδεία!
Απέναντι σε μια κυβέρνηση που κλείνει σχολεία, μειώνει τους διορισμούς εκπαιδευτικών, κόβει μισθούς και συντάξεις κι ετοιμάζεται για νέες περικοπές με το νέο μισθολόγιο και για περικοπή των επικουρικών συντάξεων και νέα αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης στα 67, ο μόνος δρόμος είναι ο δρόμος του αγώνα, συμμετέχοντας στη 48ωρη απεργία της ΔΟΕ, στις 22 και 23 Φλεβάρη.
Τρίτη 18 Ιανουαρίου 2011
Λέγε λέγε κάτι θα μείνει
Φαντάζει περίεργο να πρέπει γι’ άλλη μια φορά ν’ αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας. Εξηγούμαι: Σε άρθρο του Στ. Ζώη πριν τις γιορτές αναφέρεται ότι τα δικαστήρια αποφάσισαν να ακυρώσουν τον πίνακα των διευθυντών σχολείων του 2007, «επειδή οι αιρετοί ήταν και κρίνοντες και κρινόμενοι».
Είναι προσβλητικό για μένα και συκοφαντικό να γράφεται κάτι τέτοιο. Ήμουν αιρετός το 2007, εκλεγμένος με το ψηφοδέλτιο της Ενωτικής Αγωνιστικής Κίνησης (ΕΑΚ), και δεν ήμουν ταυτόχρονα κρίνων και κρινόμενος. Ουδέποτε έχω βάλει υποψηφιότητα για διευθυντής (ούτε καν για υποδιευθυντής), πόσο δε μάλλον το 2007.
Ο Σταύρος Ζώης το γνωρίζει πολύ καλά αυτό, αλλά προτιμά να μην το διευκρινίζει στο κείμενό του, αφήνοντας απαράδεκτα υπονοούμενα για μένα προσωπικά αλλά και για το θεσμό του αιρετού συνολικά.
Ο θεσμός του αιρετού είναι κατάκτηση του κλάδου και είναι απαράδεκτο να βάλλεται με τέτοιες επικίνδυνες γενικεύσεις, που καλλιεργούν τη νοοτροπία του «όλοι ίδιοι είναι», την αποπολιτικοποίηση του κόσμου, την απάθεια και την προετοιμασία τους για την έλευση κάποιου «σωτήρα». Αυτά όλα δεν υπηρετούν τη δημοκρατία ούτε το συνδικαλισμό.
Όχι, δεν είμαστε όλοι ίδιοι, φίλε Σταύρο. Δεν είναι ίδιοι αυτοί που αφιερώνουν τον ελεύθερο χρόνο τους στα κοινά με αυτούς που κάνουν ρουσφέτια, με αυτούς που θησαυρίζουν από τα ιδιαίτερα, με αυτούς που προσδοκούν ανταλλάγματα για την πρόσκαιρη κάθοδό τους σε κάποιο ψηφοδέλτιο.
Γνωρίζει πολύ καλά ο ίδιος και η παράταξή του την προσωπική μου διαδρομή και στάση όλα αυτά τα χρόνια. Δυστυχώς όμως η Αριστερά που λέει ψέμματα, που λέει τη μισή αλήθεια, που κρύβει την αλήθεια, είναι καταδικασμένη να ζήσει μέσα στο ψέμα, ακριβώς όπως έζησαν μέσα στο ψέμα και στην καχυποψία οι πολίτες σε τόσα αποτυχημένα σοσιαλιστικά πειράματα. Γιατί κάποιοι επικεφαλής είχαν αποφασίσει ότι ο λαός δεν πρέπει να ξέρει όλη την αλήθεια, ότι έπρεπε να υπάρχουν πράγματα που θα πρέπει να κρύβουν από το λαό. Έτσι φτάσανε στα γκουλάγκ, και στις τραγωδίες πολλών ανατολικών καθεστώτων. Ψέμα το ψέμα.
Παρότι δεν ήμασταν στην ίδια παράταξη, το 2007, η βαθμολογία μου ήταν η υψηλότερη (20) στις κρίσεις των διευθυντών, εκτιμώντας τη μέχρι τότε προσφορά του Στ. Ζώη στα κοινωνικά και πολιτικά δρώμενα.
Το ευχαριστώ είναι η συκοφαντία;
Δεν είχα σκοπό να απαντήσω στην επιστολή, καθώς τα Χανιά είναι μικρά και η διαδρομή του καθενός μας γνωστή. Όμως, σκέφτηκα ότι υπάρχουν κάπου 400 νέοι συνάδελφοι στα Χανιά που μπορεί να μην υπηρετούσαν τότε στα Χανιά, ή να σπούδαζαν. Δε θα ‘θελα αυτοί οι νέοι συνάδελφοι να νομίζουν ότι «όλοι ίδιοι είμαστε», ούτε να νομίζουν ότι χρησιμοποίησα τη θέση μου στο ΠΥΣΠΕ τότε για να βολευτώ προσωπικά, όπως αφήνει το κείμενο να εννοηθεί. Λέγε – λέγε, κάτι θα μείνει από τη λάσπη, ήταν η τακτική του Γκαίμπελς. Γι’ αυτό απαντώ γι’ άλλη μια φορά, για να μη θεωρήσει κανείς ότι ήμουν όντως «και κρίνων και κρινόμενος»
Φώτης Ποντικάκης
Γενικός Γραμματέας του Συλλόγου Δασκάλων και Νηπιαγωγών Ν. Χανίων
Αιρετός στο ΠΥΣΠΕ το 2007
Είναι προσβλητικό για μένα και συκοφαντικό να γράφεται κάτι τέτοιο. Ήμουν αιρετός το 2007, εκλεγμένος με το ψηφοδέλτιο της Ενωτικής Αγωνιστικής Κίνησης (ΕΑΚ), και δεν ήμουν ταυτόχρονα κρίνων και κρινόμενος. Ουδέποτε έχω βάλει υποψηφιότητα για διευθυντής (ούτε καν για υποδιευθυντής), πόσο δε μάλλον το 2007.
Ο Σταύρος Ζώης το γνωρίζει πολύ καλά αυτό, αλλά προτιμά να μην το διευκρινίζει στο κείμενό του, αφήνοντας απαράδεκτα υπονοούμενα για μένα προσωπικά αλλά και για το θεσμό του αιρετού συνολικά.
Ο θεσμός του αιρετού είναι κατάκτηση του κλάδου και είναι απαράδεκτο να βάλλεται με τέτοιες επικίνδυνες γενικεύσεις, που καλλιεργούν τη νοοτροπία του «όλοι ίδιοι είναι», την αποπολιτικοποίηση του κόσμου, την απάθεια και την προετοιμασία τους για την έλευση κάποιου «σωτήρα». Αυτά όλα δεν υπηρετούν τη δημοκρατία ούτε το συνδικαλισμό.
Όχι, δεν είμαστε όλοι ίδιοι, φίλε Σταύρο. Δεν είναι ίδιοι αυτοί που αφιερώνουν τον ελεύθερο χρόνο τους στα κοινά με αυτούς που κάνουν ρουσφέτια, με αυτούς που θησαυρίζουν από τα ιδιαίτερα, με αυτούς που προσδοκούν ανταλλάγματα για την πρόσκαιρη κάθοδό τους σε κάποιο ψηφοδέλτιο.
Γνωρίζει πολύ καλά ο ίδιος και η παράταξή του την προσωπική μου διαδρομή και στάση όλα αυτά τα χρόνια. Δυστυχώς όμως η Αριστερά που λέει ψέμματα, που λέει τη μισή αλήθεια, που κρύβει την αλήθεια, είναι καταδικασμένη να ζήσει μέσα στο ψέμα, ακριβώς όπως έζησαν μέσα στο ψέμα και στην καχυποψία οι πολίτες σε τόσα αποτυχημένα σοσιαλιστικά πειράματα. Γιατί κάποιοι επικεφαλής είχαν αποφασίσει ότι ο λαός δεν πρέπει να ξέρει όλη την αλήθεια, ότι έπρεπε να υπάρχουν πράγματα που θα πρέπει να κρύβουν από το λαό. Έτσι φτάσανε στα γκουλάγκ, και στις τραγωδίες πολλών ανατολικών καθεστώτων. Ψέμα το ψέμα.
Παρότι δεν ήμασταν στην ίδια παράταξη, το 2007, η βαθμολογία μου ήταν η υψηλότερη (20) στις κρίσεις των διευθυντών, εκτιμώντας τη μέχρι τότε προσφορά του Στ. Ζώη στα κοινωνικά και πολιτικά δρώμενα.
Το ευχαριστώ είναι η συκοφαντία;
Δεν είχα σκοπό να απαντήσω στην επιστολή, καθώς τα Χανιά είναι μικρά και η διαδρομή του καθενός μας γνωστή. Όμως, σκέφτηκα ότι υπάρχουν κάπου 400 νέοι συνάδελφοι στα Χανιά που μπορεί να μην υπηρετούσαν τότε στα Χανιά, ή να σπούδαζαν. Δε θα ‘θελα αυτοί οι νέοι συνάδελφοι να νομίζουν ότι «όλοι ίδιοι είμαστε», ούτε να νομίζουν ότι χρησιμοποίησα τη θέση μου στο ΠΥΣΠΕ τότε για να βολευτώ προσωπικά, όπως αφήνει το κείμενο να εννοηθεί. Λέγε – λέγε, κάτι θα μείνει από τη λάσπη, ήταν η τακτική του Γκαίμπελς. Γι’ αυτό απαντώ γι’ άλλη μια φορά, για να μη θεωρήσει κανείς ότι ήμουν όντως «και κρίνων και κρινόμενος»
Φώτης Ποντικάκης
Γενικός Γραμματέας του Συλλόγου Δασκάλων και Νηπιαγωγών Ν. Χανίων
Αιρετός στο ΠΥΣΠΕ το 2007
Κυριακή 2 Ιανουαρίου 2011
Η ΕΑΚ για τις κρίσεις και την κρίση
Η ΕΑΚ οφείλει ορισμένες αποσαφηνίσεις γύρω από τη στάση της στο θέμα των κρίσεων αλλά και της γενικότερης κρίσιμης συγκυρίας. Έτσι:
I.Είναι θέση της ΕΑΚ ότι οι επιλογές διευθυντών πρέπει να γίνονται – κάτω από σειρά προϋποθέσεων και μετρήσιμων ασφαλιστικών δικλείδων μέσα από το Σύλλογο Διδασκόντων. Πάρα ταύτα μετέχει στις κρίσεις των Διευθυντών με το υπάρχον θεσμικό πλαίσιο, γιατί αυτό εντέλλεται να κάνει από τους συναδέλφους για την προάσπιση της διαφάνειας και της αξιοπιστίας.
II.Η ΕΑΚ πίστευε και πιστεύει ότι οι κρίσεις του 2007 έγιναν σε κλίμα πολιτικού και προσωπικού ρεβανσισμού και αδιαφάνειας από την πλευρά της τότε διοίκησης. Για αυτό όμως δεν ευθύνονται οι αιρετοί του κλάδου οι οποίοι έπραξαν σύμφωνα με τις επιταγές του Συλλόγου.
III.Η ΕΑΚ πιστεύει ότι οι ενάγοντες συνάδελφοι κρίθηκαν άδικα. Όχι όμως από τους αιρετούς οι οποίοι τους τίμησαν με την ύψιστη βαθμολογία και όχι για τους λόγους τους οποίους επικαλείται η δικαστική απόφαση που τους δικαιώνει.
IV.Σε κάθε περίπτωση πρέπει να υπάρξει αποκατάσταση των εναγόντων συναδέλφων.
V.Ο χρόνος και ο τρόπος της επανάληψης των κρίσεων πρέπει να γίνει με τρόπο, ώστε να μην διαταραχθεί η λειτουργία των σχολικών μονάδων και να μην αποπροσανατολιστεί το κίνημα των εκπαιδευτικών σε μια εποχή στην οποία προτεραιότητά μας πρέπει να είναι η υπεράσπιση του εισοδήματος και η βαλλόμενη από παντού δημόσια εκπαίδευση.
VI.Οι αιρετοί ΔΕΝ εκπροσωπούν μόνο την παράταξή τους, ΔΕΝ εκπροσωπούν μόνο τους διευθυντές, ΔΕΝ εκπροσωπούν μόνο τους ενάγοντες, ΟΥΤΕ βέβαια τους παράγοντες. Εκπροσωπούν όλο τον κλάδο και για μείζονα ζητήματα όπως αυτό των κρίσεων απευθύνονται στο Σύλλογο και τα όργανά του (Γενική Συνέλευση και Δ.Σ.). Αυτό έκαναν οι αιρετοί της ΕΑΚ όταν βγήκε η δικαστική απόφαση (Μάρτιος 2010), αυτό έκαναν το καλοκαίρι (Ιούνιος 2010) αυτό έκαναν και τώρα (Δεκέμβριος 2010). Οι αιρετοί της ΕΑΚ έκαναν σε κάθε περίπτωση αυτό το οποίο ζήτησαν τα συλλογικά όργανα.
VII.Αυτό θα πράξουν και σε κάθε μελλοντική περίπτωση. Την ενεργητικότητά της η ΕΑΚ την κρατάει για τις κυβερνητικές αντιεκπαιδευτικές πολιτικές και τους κοινωνικούς αγώνες.
VIII.Σε κάθε μελλοντική κρίση αυτό θα είναι και το κριτήριο των αιρετών της ΕΑΚ: το συμφέρον της Δημόσιας εκπαίδευσης, οι θέσεις του κλάδου για την διοίκηση των μονάδων (όχι στην αξιολόγηση-χειραγώγηση, ναι στη διαφάνεια, ναι στον διευθυντή-συνεργάτη των εκπ/κών και όχι εκφραστή του Υπουργείου…)
IX.Η ΕΑΚ λειτουργεί μέσα σε πλαίσιο αξιών και αρχών τις οποίες και θα διαφυλάξει . ΔΕΝ «είμαστε και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ».
X.Σε κάθε περίπτωση το αδιαπραγμάτευτο ραντεβού μας το δίνουμε στις απεργίες, στους αγώνες και στις διεκδικήσεις, στην αντιμετώπιση της κρίσης. Εκεί θα κριθούμε όλοι. Η ΕΑΚ θα είναι εκεί. Καλή αντάμωση λοιπόν.
Καλά Χριστούγεννα σε όλους, ΕΑΚ
I.Είναι θέση της ΕΑΚ ότι οι επιλογές διευθυντών πρέπει να γίνονται – κάτω από σειρά προϋποθέσεων και μετρήσιμων ασφαλιστικών δικλείδων μέσα από το Σύλλογο Διδασκόντων. Πάρα ταύτα μετέχει στις κρίσεις των Διευθυντών με το υπάρχον θεσμικό πλαίσιο, γιατί αυτό εντέλλεται να κάνει από τους συναδέλφους για την προάσπιση της διαφάνειας και της αξιοπιστίας.
II.Η ΕΑΚ πίστευε και πιστεύει ότι οι κρίσεις του 2007 έγιναν σε κλίμα πολιτικού και προσωπικού ρεβανσισμού και αδιαφάνειας από την πλευρά της τότε διοίκησης. Για αυτό όμως δεν ευθύνονται οι αιρετοί του κλάδου οι οποίοι έπραξαν σύμφωνα με τις επιταγές του Συλλόγου.
III.Η ΕΑΚ πιστεύει ότι οι ενάγοντες συνάδελφοι κρίθηκαν άδικα. Όχι όμως από τους αιρετούς οι οποίοι τους τίμησαν με την ύψιστη βαθμολογία και όχι για τους λόγους τους οποίους επικαλείται η δικαστική απόφαση που τους δικαιώνει.
IV.Σε κάθε περίπτωση πρέπει να υπάρξει αποκατάσταση των εναγόντων συναδέλφων.
V.Ο χρόνος και ο τρόπος της επανάληψης των κρίσεων πρέπει να γίνει με τρόπο, ώστε να μην διαταραχθεί η λειτουργία των σχολικών μονάδων και να μην αποπροσανατολιστεί το κίνημα των εκπαιδευτικών σε μια εποχή στην οποία προτεραιότητά μας πρέπει να είναι η υπεράσπιση του εισοδήματος και η βαλλόμενη από παντού δημόσια εκπαίδευση.
VI.Οι αιρετοί ΔΕΝ εκπροσωπούν μόνο την παράταξή τους, ΔΕΝ εκπροσωπούν μόνο τους διευθυντές, ΔΕΝ εκπροσωπούν μόνο τους ενάγοντες, ΟΥΤΕ βέβαια τους παράγοντες. Εκπροσωπούν όλο τον κλάδο και για μείζονα ζητήματα όπως αυτό των κρίσεων απευθύνονται στο Σύλλογο και τα όργανά του (Γενική Συνέλευση και Δ.Σ.). Αυτό έκαναν οι αιρετοί της ΕΑΚ όταν βγήκε η δικαστική απόφαση (Μάρτιος 2010), αυτό έκαναν το καλοκαίρι (Ιούνιος 2010) αυτό έκαναν και τώρα (Δεκέμβριος 2010). Οι αιρετοί της ΕΑΚ έκαναν σε κάθε περίπτωση αυτό το οποίο ζήτησαν τα συλλογικά όργανα.
VII.Αυτό θα πράξουν και σε κάθε μελλοντική περίπτωση. Την ενεργητικότητά της η ΕΑΚ την κρατάει για τις κυβερνητικές αντιεκπαιδευτικές πολιτικές και τους κοινωνικούς αγώνες.
VIII.Σε κάθε μελλοντική κρίση αυτό θα είναι και το κριτήριο των αιρετών της ΕΑΚ: το συμφέρον της Δημόσιας εκπαίδευσης, οι θέσεις του κλάδου για την διοίκηση των μονάδων (όχι στην αξιολόγηση-χειραγώγηση, ναι στη διαφάνεια, ναι στον διευθυντή-συνεργάτη των εκπ/κών και όχι εκφραστή του Υπουργείου…)
IX.Η ΕΑΚ λειτουργεί μέσα σε πλαίσιο αξιών και αρχών τις οποίες και θα διαφυλάξει . ΔΕΝ «είμαστε και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ».
X.Σε κάθε περίπτωση το αδιαπραγμάτευτο ραντεβού μας το δίνουμε στις απεργίες, στους αγώνες και στις διεκδικήσεις, στην αντιμετώπιση της κρίσης. Εκεί θα κριθούμε όλοι. Η ΕΑΚ θα είναι εκεί. Καλή αντάμωση λοιπόν.
Καλά Χριστούγεννα σε όλους, ΕΑΚ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)