Σε μια πρωτοφανή για τα μεταδικτατορικά δεδομένα προεκλογική φιέστα προχώρησαν οι διορισμένες από την κυβέρνηση διοικήσεις της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, μια φιέστα που παραπέμπει ευθέως στις εποχές της παλαιάς Δεξιάς, πριν και κατά τη διάρκεια της δικτατορίας,. Ενώ μέχρι τώρα η ορκωμοσία των νεοδιόριστων ήταν μια λιτή και απέριττη τελετή μέσα στους κόλπους της εκπαιδευτικής κοινότητας, με ομιλίες μόνο των εκπροσώπων των εκπαιδευτικών και της Διοίκησης της εκπαίδευσης, φέτος, δεδομένης της προεκλογικής περιόδου, αποφάσισαν οι τοπικοί εκπρόσωποι της κυβέρνησης να αβαντάρουν το κυβερνητικό κόμμα με μια μεγάλη φιέστα με «εκπροσώπους θεσμικών φορέω» κλπ.
Φυσικά, σε μια τέτοια προεκλογική κυβερνητική εκδήλωση δεν έχει θέση ο συνδικαλιστικός λόγος και δη ο αιρετικός, αυτός των αγώνων και των μεγάλων απεργιών για την υπεράσπιση και βελτίωση της Δημόσιας Δωρεάν Παιδείας. Για τυπικούς και μόνο λόγους, έτσι για τα μάτια του κόσμου, κάλεσαν στο βήμα μόνο τους προέδρους των συνδικαλιστικών σωματείων των εκπαιδευτικών, ενώ μέχρι τώρα πάντα μιλούσαν και οι αιρετοί, εκλεγμένοι εκπρόσωποι των εκπαιδευτικών στα τοπικά υπηρεσιακά Συμβούλια (ΠΥΣΠΕ και ΠΥΣΔΕ). Βέβαια, κάτω από τις απαράδεκτες συνθήκες αυτής της φιέστας, με πολλούς νεοδιόριστους συναδέλφους κα ι τους δικούς τους να στέκουν όρθιοι μέσα στη ζέστη, χωρίς κλιματισμό επί μιάμιση ώρα να ακούνε αοριστολογίες και δεκάρικους από τη Διοίκηση και τη Νομαρχία περί της σπουδαιότητος του έργου του εκπαιδευτικού, καλύτερα που δε μίλησαν. Ο μαχόμενος συνδικαλισμός των διαδηλώσεων και των αγώνων που υπερασπίζεται τα δικαιώματα των συναδέλφων και το δημόσιο σχολείο, δε χωράει σε τέτοιες φιέστες.
Ολοταχώς προς τα πίσω λοιπόν βαδίζει η κυβέρνηση, προς την εποχή των δημοδιδασκάλων, όταν βουλευτές και δήμαρχοι δήλωναν δημοσίως (υπάρχει στα Πρακτικά της Βουλής προ αιώνος) «και τι βουλευτής είμαι εγώ, εάν δεν μπορώ να απολύσω, να διορίσω ή να μεταθέσω έναν δημοδιδάσκαλον;».
Ολοταχώς πίσω στις εποχές που οι δάσκαλοι έτρεχαν στα κομματικά και βουλευτικά γραφεία παρακαλώντας για το διορισμό τους ή για τη μετάθεσή τους, πριν το συνδικαλιστικό κίνημα των εκπαιδευτικών επιβάλλει με τους αγώνες τους το δικαίωμα των εκπαιδευτικών σε αντικειμενικές διαδικασίες τοποθέτησης και μεταθέσεων (με μόρια). Αυτά όλα θέλουν να χτυπήσουν και γι’ αυτό προσπαθούν να περιορίσουν το συνδικαλισμό, να αυξήσουν τους ωρομίσθιους εκπαιδευτικούς κλπ.
Υπολογίζουν όμως χωρίς τον ξενοδόχο, το μεγάλο και ιστορικό συνδικαλιστικό κίνημα των εκπαιδευτικών. Ό,τι και να κάνουν, οι νέοι συνάδελφοι θα συνταχθούν με τους Αγώνες, την Αλληλεγγύη και την Αξιοπρέπεια και θα τους γυρίσουν την πλάτη.
6-9-2007
Ενωτική Αγωνιστική Κίνηση
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου